XIII NIEDZIELA ZWYKŁA – 26 czerwca 2016

LITURGIA SŁOWA

I CZYTANIE z 1 Księgi Królewskiej: 1 Krl 19,16b.19-21

Pan rzekł do Eliasza: Elizeusza, syna Szafata z Abel-Mechola, namaścisz na proroka po tobie. Eliasz stamtąd poszedł i odnalazł Elizeusza, syna Szafata, orzącego: dwanaście par wołów przed nim, a on przy dwunastej. Wtedy Eliasz, podszedłszy do niego, zarzucił na niego swój płaszcz. Wówczas Elizeusz zostawił woły i pobiegłszy za Eliaszem, powiedział: Pozwól mi ucałować mego ojca i moją matkę, abym potem poszedł za tobą.

On mu odpowiedział: Idź    i wracaj, bo po co to ci uczyniłem? Wtedy powrócił do niego         i zaraz wziął parę wołów, złożył je na ofiarę, a na jarzmie wołów ugotował ich mięso oraz dał ludziom, aby zjedli. Następnie wybrał się i poszedłszy za Eliaszem, stał się jego sługą.

PSALM RESPONSORYJNY – Ps 16,1-2.5.7-11

REFREN: Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem

Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się do Ciebie,
mówię do Pana: Tyś jest Panem moim.
Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem,
to On mój los zabezpiecza.

Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek,
bo serce napomina mnie nawet nocą.
Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy,
On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.

Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje,
a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie,
bo w kraju zmarłych duszy mej nie zostawisz
i nie dopuścisz, bym pozostał w grobie.

Ty ścieżkę życia mi ukażesz,
pełnię Twojej radości
i wieczną rozkosz
po Twojej prawicy.

II CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Galatów: Ga 5,1.13-18

Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli. Wy zatem, bracia, powołani zostaliście do wolności. Tylko nie bierzcie tej wolności jako zachęty do hołdowania ciału, wręcz przeciwnie, miłością ożywieni służcie sobie wzajemnie! Bo całe Prawo wypełnia się w tym jednym nakazie: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.

A jeśli u was jeden drugiego kąsa i pożera, baczcie, byście się wzajemnie nie zjedli. Oto, czego uczę: postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała. Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż ciało, i stąd nie ma między nimi zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie. Jeśli jednak pozwolicie się prowadzić duchowi, nie znajdziecie się w niewoli Prawa.

ALLELUJA – 1 Sm 3,9; J 6,68b

Mów, Panie, bo sługa Twój słucha; Ty masz słowa życia wiecznego.

EWANGELIA według św. Łukasza: Łk 9,51-62

Gdy dopełnił się czas Jego wzięcia z tego świata, postanowił udać się do Jerozolimy             i wysłał przed sobą posłańców. Ci wybrali się w drogę i przyszli do pewnego miasteczka samarytańskiego, by Mu przygotować pobyt. Nie przyjęto Go jednak, ponieważ zmierzał do Jerozolimy. Widząc to, uczniowie Jakub i Jan rzekli: Panie, czy chcesz, a powiemy, żeby ogień spadł z nieba i zniszczył ich? Lecz On odwróciwszy się zabronił im. I udali się do innego miasteczka.

A gdy szli drogą, ktoś powiedział do Niego: Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz! Jezus mu odpowiedział: Lisy mają nory i ptaki powietrzne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć. Do innego rzekł: Pójdź za Mną! Ten zaś odpowiedział: Panie, pozwól mi najpierw pójść i pogrzebać mojego ojca! Odparł mu: Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty idź i głoś królestwo Boże! Jeszcze inny rzekł: Panie, chcę pójść za Tobą, ale pozwól mi najpierw pożegnać się z moimi w domu! Jezus mu odpowiedział: Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego.

Na rozkaz Boży prorok Eliasz powołuje Elizeusza na proroka i następcę po sobie. Byli prorocy samozwańczy, urzędowi (mianowani przez królów) i powołani przez Boga. Tylko ci ostatni zasługiwali na miano proroków, czyli głosicieli Bożego słowa: najczęściej różnych upomnień i gróźb.

Psalmista opiewa o Bogu jako swym dziedzictwie i przeznaczeniu. Przepowiada swoje zmartwychwstanie: Bóg nie pozostawi go w grobie, ukaże mu ścieżkę życia i wieczne rozkosze po swej prawicy. Doskonale się to wypełniło na osobie Jezusa Chrystusa, ale dotyczy to także nas, jeśli osiągniemy zbawienie wieczne.

Ulubiony przez św. Pawła temat „wolności” chrześcijanina od drobiazgowych przepisów żydowskiego prawa i wolności ogólnej dziecka Bożego: wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi pożytek – zwłaszcza hołdowanie własnemu ciału, co prowadzi często do kłótni         i wzajemnej zawiści. Dopiero postępowanie według Ducha (oświecony Ewangelią umysł panuje nad pożądliwościami cielesnymi) niesie prawdziwy pożytek nam i bliźnim.

Zapalczywość ludzka nie jest miła Bogu. Pan Jezus zgromił apostołów za samą chęć ukarania tych, którzy ich nie przyjęli. Za Jezusem chodziło wielu, ale niektórzy z nich byli osobno powołani przez Niego lub sami chcieli należeć do grona Jego uczniów. Głoszenie Królestwa Bożego powinno być nadrzędnym zadaniem ucznia Jezusa. Naszym stylem życia, zgodnym    z Ewangelią, najbardziej skutecznie apostołujemy.